عاشقم; و جز نام تو، ترجمانى براى عشق نيافتم.

سوختن، پيشه من است، اما نه پاى شمعهاى شبهاى رنگى; در رثاى پروانه‏هاى سوخته پر.

جمعه‏ها را دوست دارم; نه چون از كار و مشغله فارغم; چون همه را مشغول تو مى‏بينم.

موسيقى، همان تكرار موزون و ضرباهنگ نام تو در دستگاه شور است.

نوشتن، نيكو صنعتى است، اگر با ميم آغاز شود و تا ياء بخرامد.

خواندن، سرگرمى جمعه شب‏ها در سال تحصيلى است;

ولى ندبه خوان مسجد ما - كه خواندن را، فقط صبح ‏هاى جمعه مى‏داند -

زيباترين خط را بر پيشانى دارد.

كار و بار من، كتاب و قلم است; يكى سينه مى‏خنداند، يكى گريه مى‏افشاند.

و من ميان آن خنده و اين گريه،

حيران نشسته‏ام.

تو كدام را بيشتر دوست دارى؟ خنده كتاب را يا گريه قلم را؟

خامه تقدير، كتاب عمر مرا نگارستان غيبت و ظهور و فرج و انتظار كرده است،

و هرگاه كه آخرين مى‏رسد، نخستين باز مى‏گردد،